بسم الرب الشهداء./

آخه اینطور که نمیشه. شب تا صبح، صبح تا شب نشستی به غصه خوردن و اشک ریختن. گیریم که تا ابد خبری ازش نیومد. تو می خوای منتظرش بمونی؟ اصلا نگاه کن و ببین انگار غم از در و دیوار این خونه داره می ریزه. بابا غمباد گرفتیم اینقدر به غم و غصه فکر کردیم..

من مطمئنم اونم رازی نیست که تو با خودت اینطور تا کنی. عقل تعطیل، شرعا هم درست نیست. باور کن خدا رو خوش نمیاد ها..

عجب حکایت غریبی شده حکایت تو و چشم انتظاریت. حکایتی که لنگه اش تو هیچ کتابی پیدا نمیشه. اینقدر غریبه که حتی منی که این همه ساله می شناسمت هم نمی فهممش..

حق بده پری. حق بده که ماها نفهمیم و نبینیم که تو به چی فکر می کنی و وقتی هر روز غروب می شینی کنج اتاق و به قاب عکس عباس نگاه می کنی، چی می بینی. حق بده وقتی که زیر لب حرف می زنی و گاهی لبخند می زنی و گاهی اشک تو چشمات جمع میشه، درک نکنیم که چه حس و حالی داری..

ولی آخه اینطوری هم که نمیشه زندگی کرد. داری از تک و تا میفتی. طراوت و شادابی که تو بهش معروف بودی کجا و این پری گوشه گیر شکسته کجا. هیچ تو آینه خودتو نگاه کردی؟ دیدی چقدر شکسته شدی؟ دیدی که تو بیست و سه سالگی داری پیر میشی؟

به خدا وقتی اینا رو می بینم، غصه ام میگیره. منم تو خودم میشکنم که چرا نمی تونم کاری برات بکنم..

به خدا روزی هزار بار با خودم فکر می کنم و میگم که ای کاش من جای عباس رفته بودم روی مین. اما خب چکار کنم که من اون موقع اینجا نبودم. دست من که نبود. منم باید می رفتم. باید می رفتم و خودمو آماده می کردم برای فردای این مملکت. نه اینکه عافیت طلبی کنم و از جنگ فرار کنما. به خدا دلم اینجا بود وقتی رفتم، اما خب چاره ای نبود، باید می رفتم..

پری این حرفا داره از تو منو فرسوده میکنه. نه می تونم اینا رو بهت بگم، نه می تونم از شرشون خلاص بشم. دیگه ظرفیت ندارم که بخوام تو خودم بریزم. دیگه جونم به لبم رسیده پری. میفهمی؟

نه پری، فکر نکن که از رابطه بین تو و عباس بی خبرم و از مهر و محبتی خواهر و برادری که بینتون بود اطلاعی ندارم. خوب به یاد دارم یه زمان تو کل فامیل شهره بود که جون شما دو تا برای هم در میرفت. یادمه یه بار تو کوران انقلاب، یه بار که عباس دو روز برنگشته بود و انگار خونه دوستش پنهان شده بود، تو از خواب و خوراک افتاده بودی و تب کردی..

باور کن پری دیگه نمی کشم. دیگه دارم خسته میشم. نه از دست تو ها، از دست حرف مردم. از دست طعنه هایی که خونواده ام بهم میزنن. از دست نگاه های تحقیرآمیز رویا دختر عموم که فکر میکنه من باید می رفتم و اونو می گرفتم و حالا چون عاشق تو شدم، بدبخت شدم..

پری نمی دونی چه آرزوها که برای این زندگی نداشتم. تموم اون سالها تو دیار غربت به این فکر می کردم که وقتی برگشتم، چه زندگی با تو خواهم داشت. برای لحظه به لحظه زندگیمون برنامه ریخته بودم. اما حیف که همه اش نقش برآب شد. وقتی برگشتم، تو دیگه اون پری سابق نبودی. همه می گفتن بعد از شهادت و مفقودالاثر شدن داداش عباست، انگار تو از این رو به اون رو شدی. انگار نه انگار که تو زمانی شر و شورترین دختر فامیل بودی..

پری رویاهای من، پری خواب و بیداری من، پری که من باهاش بزرگ شدم و از همون نوجوونی با عشقش خو گرفتم، حالا تبدیل شده به یه مجسمه سرد و بی روح که از زندگی فقط به یه قاب عکس اکتفا کرده و بس..

گاهی با خودم فکر می کنم اگه به من بله گفتی، فقط به خاطر این بود که از خونه خودتون فرار کنی و به گوشه خونه من پناه بیاری و با تنهایی خودت زندگی کنی..

نمی دونم شاید اینم از بدشانسی من باشه که درست شش ماه قبل از برگشتن من، اونم تو روزای آخر جنگ، عباس باید می رفت روی مین و جنازه اش می موند همونجا. شاید از بدشانسی من باشه که همرزمای عباس هرچه گشتن، چیزی از جنازه عباس پیدا نکردن. شاید از بدشانسی من باشه که عباس به تو قول داده بود تا تو عروسیمون بیاد و ساقدوش من باشه..

از رفقای عباس شنیدم که انگار می خوان دوباره تو اون منطقه تفحص رو شروع کنن. بهت نگفتم، اما به سرم زده که برم التماسشون کنم تا اگه شد خودمم کمکشون می کنم. هرچی پول لازم باشه خرج می کنم تا یه نشونی از عباس پیدا کنم. شاید اینطوری بتونم به زخم انتظارت مرهم باشم و به غصه ات پایان بدم..

از خدا می خوام که یا پیش تو رو سفیدم کنه، یا اینکه همونجا منم برم رو یه مین و...

ایکاش که میشد یه گوشه ار این حرفا رو بهت بزنم. اما چه کنم که نمیشه..

پری بدجور خسته ام. خسته تر از همه این سالها. دعا کن خدا صبر بیشتری بهم بده. دعا کن پری. دعای مستجاب..